Het handjevol economen dat de recente financiële en economische crisis trefzeker voorspelde, wijster nu op dat het in de tweede helft van dit jaar pas echt zal losbarsten. De overheden kunnen dan alleen maar machteloos toekijken. Instrumenten om de crisis te lijf te gaan, hebben ze niet meer. De rente kan niet lager. Bovendien zijn ze compleet platzak omdat ze vele honderden miljarden hebben moeten uitgeven om hun banken en munt overeind te houden. Overheden doen momenteel denken aan Simsom in zijn nadagen. Ogenschijnlijk een krachtpatser, in werkelijkheid stekeblind en zielig.
De volksziel voelt dit aan. Onzekerheid grijpt om zich heen. De populistische kwakzalverij vaart er wel bij. Evenals de branche, die gespecialiseerd is in het organiseren van kruistochten tegen andersgelovigen. Het aanwijzen van een zondebok lucht immers op. Het fungeert als (schijn)zekerheid. De geschiedenis dreigt zich te herhalen. Soms onverwacht.
Na de Tweede Wereldoorlog realiseerde men zich, dat er een direct verband bestond tussen de haatcampagnes en de belediging van Joden en politiek andersdenkenden in de dertiger en veertiger jaren en de latere gruweldaden van de nationaal-socialisten. Op grond van een diepgaand onderzoek en talloze gesprekken met nazi’s kwam Harald Welzer naderhand tot dezelfde conclusie. Hij schreef er een adembenemend, verbijsterend boek over: ‘Daders; Hoe heel normale mensen massamoordenaars worden’(2006).
De lessen uit het verleden nam men na de bevrijding ter harte. Men was het er unaniem over eens dat ‘volksverruwing’en ‘volksvergiftiging door het zaaien van haat en wrok’ moesten worden verboden. In het Wetboek van Strafrecht kwam artikel 137d te staan, dat het zaaien van haat strafbaar stelt. Het is weer uiterst actueel.
Binnenkort zullen de kranten die tussen 1618 en 1995 zijn verschenen op internet worden gezet. Op Justitie breekt men zich er nu het hoofd over hoe het moet met de NSB-kranten, waarin stelselmatig tekeer werd gegaan tegen Joden. Herpublicatie op internet is krachtens artikel 137d immers een strafbaar feit.
Rutte heeft een en andermaal laten blijken dat voor hem de vrijheid van meningsuiting absoluut is. Om zijn partij bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 aan extra stemmen te helpen, spoorde hij als staatssecretaris de kiezers aan om de onroerendzaakbelasting niet te betalen. Een kabinetslid, dat uit opportunisme burgerlijke ongehoorzaamheid propageert. Veel dieper kan men niet zakken. De beoogde premier vindt ook dat het een fundamenteel recht moet zijn om anderen te krenken, bijvoorbeeld door de holocaust te ontkennen. Het verbaast dan ook niet dat hij dezer dagen verklaarde, dat minister Hirsch Ballin er maar voor heeft te zorgen dat de gewraakte NSB-periodieken online gaan. Het is duidelijk dat artikel 137d zijn ding niet is.

Voor de hele column van Sytze Faber: lees verder ............