Kat in kratje

‘Het is onze stadskat,’ hoorde ik een van de medewerkers van de Walrus nonchalant zeggen. Nou, stadskat of niet, kat was overduidelijk net als vele lotgenoten in het Oostblok op sterven na dood. Broodmager, een rommelige zwarte vacht, holle Biafra-ogen en zo nu en dan door de poten zakkend. Mijn hart draaide om. Terwijl ik na zat te denken over wat ik moest doen om het beestje te helpen, greep iemand in. Ze haalde een leeg kratje uit de keuken van de Walrus, lokte het beestje met een restje eten, mikte het kratje resoluut over het beestje heen en ging er pontificaal op zitten omdat kat, ziek als ie was, nogal tegenstribbelde. Ondertussen belde ze 114, de tegenwoordige hulplijn voor dieren.

Het duurde een stief kwartiertje voor 114 arriveerde, maar toen werd er alweer kordaat opgetreden. Plastic handschoenen aan en daaroverheen een soort ovenwanten tegen het krabben, in de kattenmand en hup, waarschijnlijk richting zachte dood.

Ik ben nogal associatief. Plotseling zag ik het verband tussen die kat en Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018. Zitten we allemaal lekker onderuit, komt er ineens iets heel zieligs op ons pad. We denken met z´n allen na over hoe we daar mee om moeten gaan, maar er is maar een enkeling die ingrijpt. Aan grootse plannen hebben we niets. Tenslotte mag een vijftig meter hoge Doutzen - op dit moment het tegendeel van een verloren kat - ook al niet. ‘Uit merk-technische redenen’, zoals dat zo mooi heet. Ik dwaal af, het gaat me om de aanpak van een doodzieke kat en de Culturele Hoofdstad.

‘Kijk niet toe’ zou ik zo graag tegen de provincie en gemeente willen zeggen. ‘Gooi een kratje over Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018 en laat wat erin zit een zachte dood sterven. Red de cultuur in deze provincie met het geld dat dan overblijft. En voor de culturele instellingen en alle particuliere initiatieven in deze provincie: laat alsjeblieft merken dat je geen katje bent dat zonder handschoenen aan te pakken is.

Anneke van Renssen, oud-directeur Filmhuis Leeuwarden