De eremuur van Cambuur - Brabantse Wim de Ron keerde terug naar Friesland

Sport

De eremuur van Cambuur - Brabantse Wim de Ron keerde terug naar Friesland

LEEUWARDEN, december 2010 - Zijn hele leven in de voetballerij moest Wim de Ron aanhoren dat hij te klein was als keeper. Toch speelde hij twaalf jaar profvoetbal en voelt hij zich niet te groot om met de Leeuwarder Zaailandkrant terug te blikken op zijn periode bij Cambuur.


Lekker in Leeuwarden!

Voor een in Dinteloord geboren Brabander die zijn profvoetballoopbaan bij PSV in Eindhoven begon, zeven jaar het doel van Cambuur in Leeuwarden verdedigde en zijn carrière afsloot bij RBC in het eveneens Brabantse Roosendaal, is de keuze voor zijn uiteindelijke woonplaats Leeuwarden op z’n minst opmerkelijk te noemen. De liefde haalde de geboren zuiderling terug naar het noorden. Wim de Ron (41) leerde tijdens zijn periode als keeper van Cambuur van 1994 tot 2001 de Friese Cynthia kennen en hoewel Cynthia voor het voetballen bij RBC wel meeverhuisde naar Brabant, wilde ze toch wel graag terug toen Wim in 2003 stopte met profvoetbal. “En ik voel me lekker in Leeuwarden”, stelt Wim.

 

Na jobs als Hoofd Jeugdopleidingen bij SC Joure, keeperstrainer bij SC Cambuur en drie jaar als trainer van het eerste van FC Wolvega, werkt Wim momenteel als buurman van Cambuur. “Ik ben trainer bij VV Leeuwarden, wij trainen op de velden naast het Cambuurstadion”, vertelt de doelman die al sinds jaar en dag zijn dakpan kaal scheert. “Omdat wij op vrijdagavond trainen, kan ik nooit een thuiswedstrijd van Cambuur kijken. Het is de club waar ik volwassen ben geworden; ik kwam er op m’n 23e en woonde daarvoor nog bij m’n ouders. Toen ik dertig was, eindigde mijn contract en ging ik nog een paar jaar keepen bij RBC. Daar bood men mij de mogelijkheid om jeugd en keepers te gaan trainen en die kans heb ik toen genomen.

 

Achteraf heb ik er spijt van, dat ik op m’n 33e ben gestopt met keepen. Ik heb daar maar één jaar gewerkt, toen gingen we terug naar Friesland. Ik had nog gerust een paar jaar door kunnen keepen, wie weet had ik dan nu nog steeds wel ergens onder de lat gestaan.”

 

Wim de Ron heeft de handschoenen nooit meer aan getrokken sinds zijn besluit om te stoppen in 2003, maar werd kort geleden tweemaal verleid tot een partijtje keepen bij VV Leeuwarden zat. 1 omdat dat even zonder keeper zat. “Die eerste wedstrijd ging prima, een beetje coachen van achter uit en de mannetjes neerzetten is me altijd wel goed af gegaan. Daarmee kun je een hoop drukte voor je doel voorkomen. Maar tijdens de tweede pot,  vier weken geleden, heb ik m’n hamstring gescheurd.Als ik na de winterstop wat vaker zou gaan keepen, zal ik dus ook weer wat moeten trainen; ik heb zeven jaar niks gedaan.”

 

Eén van de meest memorabele jaren van de keeper die in 1993 met PSV in een vol San Siro tegen AC Milan speelde voor de Championsleague en mannen als Rijkaard, Costacurta, Simone, Baresi en Donadoni voor zich zag opdoemen, was het seizoen dat Cambuur zowel Heerenveen als Ajax uit de beker knikkerde. Ook de promotie via de nacompetitie in 1997-1998 kan Wim zich nog levendig herinneren. “We wonnen in Zwolle en werden feestelijk onthaald hier in Leeuwarden. Het werd een lange nacht. Brian Tevreden, die Cambuur had gehuurd van SC Heerenveen, zette voor de microfoon in al zijn enthousiasme het Friese volkslied in. Had-ie beter niet kunnen doen, hij werd meteen uitgejoeld. Het volkslied hoort bij Heerenveen; Cambuur heeft andere liedjes, zoals It Woanskip.”

 

Eenmaal wist Wim als keeper het doel van de tegenstander te treffen; hij was dat jaar de aangewezen persoon voor de penalty’s en scoorde vanaf de elfmeterstip. Het meest behandelde onderwerp gedurende Wims keeperscarrière is zijn geringe lengte van 1.71m. “Ik ben er honderd procent van overtuigd dat het een belemmering is geweest in mijn carrière”, stelt Wim resoluut. “Als ik langer was geweest, was ik vast langer doorgegaan en had ik het misschien wél gered als eerste goalie bij PSV.” De kleine keeper had begin jaren negentig de pech dat hij Hans van Breukelen, zonder twijfel één van de beste Nederlandse doelmannen aller tijden, als directe concurrent had.

 

Nee, zijn zoons Timo (twaalf, uit Wim’s eerste relatie) en Levi (acht, met Cynthia) hebben de videobanden met pappa’s heldendaden nog nooit gezien. “Af en toe komt er op Eredivisie Live wel eens een fragment van vroeger voorbij. Dan scoort er iemand terwijl ik op doel sta en dan word ik door Levi hartelijk getrakteerd op een lachsalvo”, knipoogt de sympathieke Brabofries. Timo hockeyt in Brabant, Levi voetbalt in de F-jes bij Leeuwarder Zwaluwen. Of er een nieuwe De Ron aankomt in de voetballerij? “Zo te zien heeft hij talent, maar je kan er nog zo weinig over zeggen. Hij weet ook nog niet of hij wil keepen of voetballen. Maar áls hij talentvol blijkt te zijn, wil ik niet dat hij vroeg in zijn tienerjaren naar een profclub gaat. Ik heb het zelf meegemaakt, zie het om me heen nog steeds gebeuren en ben er geen voorstander van. Ik pleit voor een mooie jeugd en lekker onbezonnen voetballen. Wie talent heeft, kan op z’n veertiende-vijftiende ook nog wel naar een profclub.”


 Dit artikel verscheen in de Leeuwarder Zaailandkrant, editie 12, december 2010

 

 

20-12-2010 17:07 0 reacties

Reacties (0)

Reactie plaatsen

Met het plaatsen van deze reactie gaat u akkoord met de voorwaarden

Overig Sport

Meer Sport